Stukjes uit het hart, over het hart
Na negen dagen mochten Vriend en ik eindelijk eens gezellig een drankje drinken in het restaurant. Hij was daar de vorige dag met de fysiotherapeut geweest voor een groot rondje, maar nu verlieten we met z’n tweeën de afdeling.
Afspraken, resultaten, data, gebeurtenissen, vragen, adviezen, voortgang, gedachtes, uitleg, mijlpalen, quotes en gevoelens, alles noteerde ik in een notitieboekje.
In het ziekenhuis probeerde ik iedere keer zo positief mogelijk te doen. Zat ik in de auto nog te huilen, zodra ik de drempel overstapte deed ik mijn vrolijke masker op. Ik wilde niet dat Vriend zou merken hoeveel verdriet ik die eerste dagen na zijn hartaanval had.
Nooit gedacht dat ik met een hartpatiënt in een achtbaan zou zitten om uit te proberen of dat gaat. De dag begon met een zenuwachtig gevoel in mijn buik.
Hij heeft er een hele studie op nagehouden. Sites bekeken, antwoorden gezocht, zelfs belletjes gepleegd om te kijken of hij nou wel of niet in een achtbaan kon.
