Dat ene zinnetje

“Ik mag blij zijn dat ik er na tien jaar nog steeds ben.” Hij zei het opeens, net voordat we in bed stapten om te slapen. Lekkere timing. De tranen sprongen in mijn ogen bij het idee dat hij inderdaad al dood had kunnen zijn.
“Zonder medicijnen had het er heel anders uitgezien”, deed hij er nog een schepje bovenop. De woorden kwamen binnen en lieten de tijd even stilstaan. Gelukkig was ik zo moe dat ik er niet eens om kon piekeren.
Het is inmiddels enkele weken geleden dat mijn man dat uit het niets zei, maar ik hoor het nog elke keer in mijn hoofd. Dat ene zinnetje raakte me harder dan ik dacht. Dan kijk ik naar hem en schiet het opeens in gedachten voorbij. Ik druk het ook wel weer snel weg, want ik heb geen zin in drama. Niemand weet of de morgen is gegeven.
Tien jaar geleden wisten we niet wat voor gevolgen zijn hartaanval zou hebben. We wisten niets over levensverwachting en wilden het eigenlijk ook niet weten. Voor die tijd stelden we al niet uit wat belangrijk is. We hebben nooit gewacht op ‘ooit’.
Toen we elkaar net leerden kennen, vertelde ik over mijn droom om eens met een camper door Amerika te reizen. Samen deden we dat.
Toen we een jaar later vakantieplannen maakten en ik hem vroeg wat hij het liefst wilde doen, antwoordde hij gorilla’s in het wild zien. En ook dat deden we. Twee maanden daarna kreeg hij zijn hartaanval. De gedachte dat dat in een bergachtig oerwoud was gebeurd, wuiven we ook gewoon weg. Life goes on.
En dat is precies wat er soms gebeurt. Het leven gaat gewoon weer door. De waan van de dag neemt je mee. Nu een jong familielid ongeneselijk ziek is, worden we weer eens met onze neus op de feiten gedrukt.
Het is confronterend, verdrietig, maar ook een reminder: tijd is kostbaar. Het is zo belangrijk om dingen niet uit te stellen. Om bewust met je tijd om te gaan. Om te doen wat je wil. Niet morgen, niet ‘ooit’, maar nu. Het leven is te kort om te wachten. Dus zijn we weer aan het dromen en willen we nog meer momenten verzamelen die ons bijblijven.
Dit blog verscheen ook in HartbrugMagazine, een uitgave van Hartpatiënten Nederland.

